Blogboek

Granada voor beginners

2010-04-26T14:03:00.001+02:00

Twee bergen op twee dagen: Moren, hippies en tapas

Wie Granada echt wil beleven, mag zich niet haasten. De inwoners doen dat ook niet. Daarvoor zijn er teveel prachtige vergezichten om even bij halt te houden en smaakt de cerveza er te goed. Toch hoeven citytrippers met slechts een weekend vrij zich geen zorgen te maken. Twee dagen onthaastend rondstappen en je begrijpt waar Granada voor staat. Al wat je moet doen, is de twee bergen rondom de stad beklimmen.

Granada - Aan de skyline geen rookpluimen en flats, maar besneeuwde bergtoppen en het Alhambra. Granada mag dan wel een stad van ruim 300.000 inwoners zijn, haar authentieke karakter en de ligging in het midden van het Sierra Nevadagebergte geven haar de allure van een charmant bergdorp. Hier is Andalusië nog echt Andalusië. Hier serveert men -als laatste stad in heel Spanje- nog gratis tapas bij elk drankje.

De beste manier om te ontdekken hoe deze stad leeft, is haar twee bergen te beklimmen. Deze uitlopers van de Sierra Nevada bieden niet alleen uitzicht over de hele stad maar zetten ook haar belangrijkste kenmerken in de verf: het Alhambra, het Moorse karakter en de hippies. Geen straat in de hele stad waar je niet een van deze elementen terugvindt.

Het ideale vertrekpunt voor een snelcursus Granada is het Plaza Nueva dat tussen de twee bergen in ligt en op beiden een prachtig uitzicht verschaft. De ideale gids is een van de vele uitwisselingsstudenten die in Granada verblijven. Als geen ander weten zij wat je moet zien en waar je de beste terrasjes vindt. De Flaneur volgde twee dagen de Belgische Erasmusstudente Lisa die een semester in de buurt van het Plaza Nueva verblijft.

Dag 1 Albaicin: witte rust en kleurrijke hippies

Wie op het Plaza Nueva met zijn rug naar de stad staat en links een straat instapt, komt terecht in het Albaicin. De katholieke koningen kunnen zeggen wat ze willen, de Moren of Arabieren zijn uit deze oude Moorse wijk nog niet verjaagd. De nalatenschap van hun aanwezigheid is hier nog goed te voelen.

(foto: www.lechuaphotography.com)

Wie links en rechts de cafés binnenkijkt, ziet geen tapas, maar een waterpijp op tafel staan. Banken met bergen kussens, linnen lakens en verfijnde theesetjes maken de ene bar nog gezelliger dan de andere. Arabische boetieks met sjaals, serviezen, kussens en leren sloffen kleuren de smalle steegjes. Maar niet voor lang. Na een vijftal minuten stijgen, maakt het felle kleurenpalet plaats voor kronkelende witte steegjes.

"Het komt erop aan gewoon naar boven te lopen en dan kom je wel waar je moet zijn", zegt de studente die ons gidst. "Ik woon nu toch al twee maanden aan de voet van het Albaicin, maar kan de routes nog altijd niet uit elkaar houden.’"En dat is begrijpelijk. De nauwe kasseiweggetjes draaien kris kras tussen de witgekalkte huizen door. Elk kruispunt biedt hetzelfde charmante uitzicht: witte muren, houten deur, kasseien en hier en daar een zwerfkat. Best, gezellig en rustgevend. 2010? Niet hier. Geen auto’s, airconditioning of drukte in het Albaicin.

Zelfs half april is het al puffen op de weg naar boven. Het reisgezelschap vraagt zich dan ook af hoe de inwoners hier hun boodschappen naar huis dragen of hun meubels versleuren. "Gelukkig verhuizen ze hier niet veel", verzekert Lisa ons. "Langs buiten bladert de witte verf er misschien af maar vanbinnen zijn deze huizen vaak pareltjes. Als ze hoog genoeg zijn, kijken ze vanuit de slaapkamer uit over heel Granada en het Alhambra. Als we straks boven zijn, zullen we zien hoe ze ook allemaal een patio in hun midden hebben. Zalig om daar te zitten onder je eigen appelsienenboom.’"Gelukkig is er ook voor de toeristen hier en daar een verborgen terrasje voorzien. Na een kwartiertje klimmen, raadt Lisa aan de ogen even te sluiten. "Dan is het spectaculairder wanneer je uiteindelijk echt op het uitkijkpunt bent.’"En dus loopt het gezelschap met gesloten ogen verder. De witte rust van tijdens de beklimming maakt nu plaats voor een kleurrijk geroezemoes. Gitaren, blaffende honden en wat gekwebbel van toeristen klinken steeds luider. "Ja", zegt dan de gids, "ogen open".

Zwerversverblijf met zicht op het Alhambra

Op de berg tegenover ons, prijkt het imponerende Alhambra. Het kleine, kleurrijk bevolkte plein waar we aangekomen zijn, doet dienst als uitkijkpost. De zonovergoten zandkleurige torens steken fel af tegen de blauwe lucht en de wit besneeuwde bergtoppen in de verte. Je begrijpt meteen waarom de Moren hun paleis hier optrokken. Het uitzicht is niet alleen prachtig maar ook strategisch. De smalle straatjes van Granada lopen langzaam over in groene weiden en vlakten die kilometers verder weer omhoog kruipen tegen een volgende berg. Prachtig en goed voor zeker een uur kijkplezier.

De hippies die het plein bevolken, maken de relaxte sfeer compleet. Voorzien van dreadlocks en met een straathond in hun kielzog verkopen ze zelfgemaakte juwelen, spelen wat gitaar, of geven een joint door. Hun gezichten en schouders zijn in de lente al bruinverbrand. "Ze leven dan ook heel de dag buiten", legt Lisa uit. "Nog wat hoger op deze berg improviseerden ze zichzelf een slaapkamer in de cuevas of berggrotten. Morgen van in het Alhambra zal je die kunnen zien." Een hotelkamer met dat uitzicht mag onbetaalbaar zijn, de hippies hoeven alleen hun eigen laken mee te brengen. Wanneer ze ’s ochtends wakker worden, staart het Alhambra hen aan.

"Als we niet allemaal een fototoestel rond de nek hadden hangen en wat minder fris gekleed waren, zou ik de cuevas tonen maar nu vind ik dat geen goed idee", legt de gids uit. "Er hangt daar nogal een rare sfeer. Maar fascinerend om zien, is het zeker. Ze leven daar in een soort aparte gemeenschap. Overdag trekken ze naar hier en andere pleinen in de stad om met hun juwelen en muziek wat geld te verdienen."

De gids heeft gelijk. Je kan er in Granada niet naast kijken: de bruine jassen met gaten, de bende straathonden in hun kielzog en de curieuze biotoop die ze op hun hoofd meedragen. Maar de zwervers op dit plein zijn wel opvallend jong. Ze zijn best knap en lijken hier niet echt tegen hun zin te zitten. "Ik denk dat deze plek bekend staat als een soort verblijfplaats voor hippies", zegt de gids. "Die jongeren wonen hier een paar maanden om de aparte vrije levensstijl te ervaren." En die stijl lijkt zich te verspreiden bij de rest van de bevolking. Naast de opgezette Spaanse furies lopen er opvallend veel hippies door Granada. Ook onder de studenten die gewoon in een appartement wonen, zijn dreadlocks, kleurrijk geweven losse broeken en okselhaar erg trendy. "Als je je er niet aan stoort, maken ze de pleinen eigenlijk best kleurrijk en gezellig."

Dag 2 Alhambra: Natuur / Cultuur → wegdromen

Ook op dag twee is het Plaza Nueva het vertrekpunt voor een stevige klim. De route van vandaag is verrassend romantisch en omgeven door frisgroen, maar ook stijl. Ook al vertrekt deze tocht in het midden van de stad, flanerend langs de bomen die met de voeten in het water staan, waan je je in een afgelegen bergdorp in de Sierra Nevada zelf.

Waar de rivier breder wordt, verandert de straat in een plein vol paarse bloemen. Rechtsboven de bomen prikkelen de contouren van het Alhambra de speekselklieren. Dat uitzicht daarboven moet prachtig zijn. Een hobbelig kasseiweggetje laat de huizen achter zich en slingert tussen bomen en de ommuring van het Alhambra naar boven. Het is puffen maar de beloning is al in zicht. Zelfs voor je binnen bent, begrijp je waarom jaarlijks één miljoen mensen een ticketje Alhambra reserveren.

‘Quien no ha visto Granada, no ha visto nada’

"Wie Granada niet gezien heeft, heeft niets gezien", luidt de bekende zegswijze. En vermoedelijk heeft de pracht en praal van het Alhambra daar wel wat mee te maken. Eens binnen sleept de geschiedenis van dit Moorse paleis je helemaal mee. De ingekerfde tekeningen in de muren zijn nog verbluffender dan op de prenten. Op de vele binnenpleintjes met klaterende fonteinen en waterloopjes voel je de rust hangen. Achter elk van de puntige ramen ontplooit zich een prachtig vergezicht. Je ziet de stad met haar pleinen, de huizen met hun patio’s. In de verte strekken de vlaktes zich. En op de heuvel rechts van het paleis zie je de cuevas. Een prachtig contrast, echt Granada.

De bezoekers beginnen zich anders te gedragen en lichter te lopen. De drukte weerhoudt hen ervan hun fantasie helemaal op hol te laten slagen. Maar hier en daar gaat er toch eentje mijmerend aan een raam zitten. Hoe zou het gevoeld hebben om hier te wonen, genietend met je voeten in de fontein? Of mochten ze dat toen ook al niet?

Na het Alhambra volgt het Generalife of liever het buitenverblijf van de sultan en vooral van zijn harem. Deze vrouwen moesten dan wel hun man delen, over hun verblijf hadden ze niet te klagen. Het wit ingetogen paleis is dooraderd door kleine riviertjes die voor verfrissing zorgen. Een rijkdom aan bloemen en planten kleurt de witte muren. Links uitzicht op het Alhambra, rechts op het rijk van manlief. Er zijn mistroostiger plekken om op de aandacht van een man te wachten.

Wie de weg aan de uitgang tussen de bomen naar beneden volgt, komt vanzelf weer op het Plaza Nueva uit. Met een beetje geluk tref je nog een vrije stoel aan op een van de terrassen. Net op tijd om even uit te rusten bij wat tapas en een volgende trip naar Granada te plannen. Want net als die tapas smaakt deze snelcursus naar meer. Meer Granada.

Interview met literair journaliste Jelle Van Riet over journalistiek, de spelers, de regels en de rol die ze zelf in dat alles speelt

2010-03-29T14:39:00.001+02:00

‘In dat idee over de media ben ik een ouderwetse trut de media zouden stichtend moeten zijn.’

Literair journaliste Jelle Van Riet legt haar muts en handschoenen op tafel. ‘Als je met de fiets komt, moet je op alles voorbereid zijn.’ En dan een koffie. De eerste vandaag. Haar passie voor literatuur en journalistiek, waar ze boven die koffie honderduit over vertelt, werkt aanstekelijk. ‘Ik doe mijn werk echt wel heel graag. Maar dat is ook het eeuwige probleem. Ik blijf altijd mezelf achterna hollen.’

‘Eigenlijk ben ik vooral een leesbevorderaar’, legt ze uit. ‘De onderzoeksjournalistiek pur sang dat is niet aan mij besteed. Ik wil een soort van doorgeefluik zijn tussen de schrijver, zijn boek en de potentiële lezer. Als mensen zeggen dat ze door mij een boek zijn beginnen lezen, vind ik dat een enorm compliment.’

‘Schrijvers vind ik vaak heel intrigerende wezens. Ingewikkelde karakters, dat wel, maar ik heb veel respect voor iemand die een mooi boek kan schrijven, voor die trage kunstvorm die de literatuur bij uitstek is. Een nieuw boek geeft mij een prachtig excuus om schrijvers te interviewen, om hen te vragen hoe zij denken en hoe ze in de wereld staan. Ik vraag niet met wie ze getrouwd zijn maar ik wil wel weten hoe ze tegen de liefde aankijken, tegen de dood en het leven. De grote thema’s, zeg maar, die interesseren mij mateloos. In theoretische zin, het hoeft allemaal niet concreet te worden.’

‘Ik leer daar zelf onwaarschijnlijk veel van. Daarom is mijn job ook zo fantastisch. Ik blijf in evolutie. Ik word constant gevoed, eerst door het boek en dan door met de schrijver over het boek te praten. Dat is zo boeiend. Maar het kan ook heel uitputtend zijn omdat het boek en de schrijver vaak slimmer zijn dan ik..’

Was de journalistiek een bewuste keuze of ben je er langzaam in terecht gekomen?

‘Dat proces is heel organisch verlopen. Na een jaar Bolivia kwam ik via een interimbureau terecht bij een scheepvaartbedrijf. Ik ben er als telexverdeelster begonnen en als marketing manager geëindigd. Dat was een fantastische job maar na vijf jaar heb ik mijn bazen plots, tegen mijn eigen verwachtingen in, gezegd dat de liefde over was en dat ik er het liefste mee wilde stoppen. Of ze me niet wilden ontslaan? Dan kon ik gaan stempelen.’

‘Dat ze dat hebben willen doen, is een ongelooflijk cadeau geweest. Ik heb zo de ruimte gekregen om eens goed na te denken over wat ik wilde doen met mijn leven en heb dan besloten om freelance te gaan schrijven. ‘Journalistiek’ kende ik dankzij mijn werk voor het tijdschrift van Amnesty International, waar ik al vele jaren voor schreef en het scheepvaartmagazine dat ik zelf in het leven had geroepen. De volgende stap was dan het literatuurfestival Zuiderzinnen in Antwerpen. Ik werkte er uit passie voor literatuur op vrijwillige basis als communicatieverantwoordelijke. Zo kwam ik in contact met de literatuurjournalisten in Vlaanderen en dus ook met Jeroen De Preter (red. literatuurjournalist, nu redacteur bij Phara) die toen bij De Morgen werkte. Ik heb mezelf voorgesteld en ben dan via hem bij De Morgen als freelancer mogen beginnen.’

Hoe moeilijk was het om als beginnend freelancer aan de bak te komen?

‘Bij De Morgen heb ik het zeker niet altijd even makkelijk gehad. Ik durfde geen enkele opdracht te weigeren uit angst er nooit meer één te krijgen en bovendien vond ik dat ik er vooral kruimels moest rapen en dat de leukere opdrachten voor een kleine cirkel bewaard werden. Voor een beginner is dat natuurlijk normaal maar ik zag geen evolutie. Ik had niet het gevoel dat ik er echt een plaats had.’

‘Daarna op De Standaard, waar ik nu nog werk, ging dat meteen heel anders. Daar ben ik in een voor mij juiste biotoop terecht gekomen. Ik ben blij met De Standaard en De Standaard geeft mij ook het gevoel blij te zijn met mij. Dan vind ik het ook normaal dat ik al eens iets doe wat minder leuk is. Ik mag immers al die leuke interviews doen en zelf dingen aanbrengen. Zo kan ik altijd werken met interessante schrijvers en goede boeken waar ik de lezers van de krant dan warm voor kan maken.’

Is dat ook journalistiek? Dat warm maken voor iets?

‘Nee, dat is totaal anders. Ik denk dat een journalist in eerste instantie moet informeren, correct informeren. Zo neutraal en objectief mogelijk. Het belichten van zoveel mogelijk facetten, voor en tegen, dat is natuurlijk journalistiek. Maar in de fond doe ik wel hetzelfde. Ik informeer me, ik doe research en zeg dan: ‘Kijk eens hoe boeiend dit is’. Dat doet een binnenlandredacteur ook: ‘Lees wat hier gebeurt. Dat is het weten en kennen waard’, zegt die. Als je een goede journalist bent, zit dat er altijd wel tussen, denk ik.’

‘Maar dat echte nieuwsjagen dat is sowieso niets voor mij. Het is net de traagheid en de diepgang van de literatuur die mij enorm boeit. Ik hou er ook zelf van om de dingen zo mooi mogelijk te formuleren. Dat spel met taal vind ik één van de leukste aspecten aan mijn job. Ik vind dat fantastisch maar ik moet dan ook zorgen dat ik mezelf niet verlies in al die beeldspraak.’

‘In dat idee over journalistiek ben ik een ouderwetse trut. De media zouden stichtend moeten zijn, echt waar. Ik wil graag geïnformeerd worden door mensen die het beter weten dan ik. Die dossierkennis hebben en soms misschien wel eens boven mijn hoofd praten.’

Telt België nog genoeg van die goede journalisten?

‘Echte goede journalisten zijn helaas dun gezaaid, maar pas op, ze zijn er wel, die bevlogen journalisten. Niet alleen bij de kwaliteitskranten, maar ook bij de VRT, bij Knack en nog op vele andere plaatsen. Dat zijn journalisten die dossiers tot in de puntjes kennen en echt doorgraven. Maar er loopt ook onwaarschijnlijk veel gespuis rond onder de journalisten. Heel veel mensen denken dat ze kunnen schrijven en daarom maar aan journalistiek moeten gaan doen.’

‘Het is jammer maar er heerst een heel negatieve perceptie. Toen ik Helmut (red. echtgenoot Helmut Lotti) leerde kennen dacht die niet veel goeds over journalisten. Dan moest ik op mijn strepen staan, zo van: ‘Hé, ik ben er ook wel één.’ Maar ondertussen begrijp ik wel waar zijn scepticisme vandaan komt.’

Vanwaar?

‘Hun totaal onvoorbereid zijn. Hun niets weten, hun iets zien en daar conclusies uit trekken. Dat is vaak journalistiek die de cafépraat niet overstijgt. Deontologie, dat woord kunnen sommigen niet eens spellen. Er waait wat voorbij en daar hangen ze dan een stuk aan op. Zulke onjuistheden, daar kan ik niet goed tegen.’

Hoe voelde het om daar zelf als journalist mee geconfronteerd te worden?

‘Voor ik Helmut kende, had ik dat niet in die mate door. De meeste journalisten waarmee ik in contact kom, zijn mensen die op hun terrein erg beslagen zijn en correct werken. Toen ik plots veelvuldig met charlatans geconfronteerd werd, was ik enorm ontgoocheld en meer dan één illusie armer. Vooral omdat ze in de meerderheid zijn en het grootste publiek bereiken.’

Heb je zelf ook al eens die deontologische grens gevoeld bij het uitschrijven van een interview? Je weet dat een citaat je interview spannend zou maken maar je weet ook dat de geïnterviewde al spijt heeft van die uitspraak.

‘Ja, maar ik censureer wel zelf. Ik vind dat je mensen tegen zichzelf moet beschermen. Als je een reeks maakt rond jongeren, die kennen hun grenzen nog niet zo goed. Ze zitten bij uitstek in de periode dat ze rebelleren. Dat moet dan ook in het interview zitten. Maar als ze dingen zeggen over hun ouders waar ze zich later slecht zouden bij voelen dan zal ik dat niet gebruiken.’

‘Ik laat al mijn interviews nalezen. Als ik met u een goed gesprek heb gehad waar wij ons allebei goed bij voelen dan heb ik misschien dingen losgekregen. Maar jij mag achteraf toch niet met het gevoel zitten dat je erover gegaan bent en dingen gezegd hebt die je niet had willen zeggen. Dan is dat geen goed interview. Daar geloof ik niet in.’

Hoever kan je daarin gaan?

‘Het is natuurlijk wel zo dat ik weet dat hier een recorder ligt en dat weten mijn geïnterviewden ook. Dat ze achteraf helemaal de staart intrekken, pik ik niet. Maar dat ze willen nuanceren, begrijp ik. Veel speelruimte is er niet. Schrijvers willen als ze hun stuk nalezen wel eens pure literatuur of poëzie maken van hun citaten. Maar taal oppoetsen of grappig uit de hoek willen komen terwijl ze dat niet waren, tarara.’

‘De journalist mag ook niet al te prominent aanwezig zijn tijdens een interview. Als interviewer ben je eigenlijk altijd de ondergeschikte. Hoe ik denk en voel, is op dat moment onbelangrijk. Als ik vandaag een interview uitwerk met Peter Verhelst (red. Belgische dichter, schrijver, theatermaker) en morgen één met Eva Gerlach (red. Nederlandse dichtser, vertaalster) dan moet ik twee verschillende stemmen kunnen hebben. Het is voortdurend koorddansen maar je moet altijd correct blijven naar de twee kanten.’

Hoe komt het dat er hier en daar journalisten van die koord vallen. ?

‘Zelf vind ik het eervoller om elke dag te gaan poetsen dan van halve waarheden een artikel te maken. Maar daar denkt natuurlijk niet iedereen zo over.’

‘Het freelancebestaan is financieel ook heel onaantrekkelijk. Voor elke journalist die stopt, staan er twintig anderen in de rij. Zo blijft de journalist eigenlijk in een respectloos kader. Wij dragen niet de grote verantwoordelijkheid van een dokter maar wél die van een onderwijzer en verdienen dus ook loon naar werk en dat is meestal niet het geval in de journalistiek. Ik denk wel dat je daardoor af en toe goede mensen verliest, bijvoorbeeld aan de politiek of de bedrijfswereld.’

‘De tijdsdruk zit er ook tussen. We leven in een onwaarschijnlijk snelle wereld. We staan met alles in verbinding, zelfs met Frank De Winne in het internationaal ruimtestation. Door die enorme snelheid is er geen ruimte om dingen echt terdege te controleren. Alles wat traag is, gedijt niet in onze maatschappij.

Voel je dat ook in de literatuurjournalistiek?

‘Literatuur is bij uitstek een traag genre. Het frustrerende is dat ook wij vaak een interview in de krant moeten hebben de dag dat het boek verschijnt. Het kan geen week later want dan zij de andere bladen ons voor. Dat is toch van de pot gerukt? De leeftijd van boeken wordt alsmaar korter. Ik mag hopen dat de kwaliteit van mijn interviews daar niet onder lijdt maar het komt er dan wel op neer dat je soms zit te lezen tot drie uur ’s nachts. Dergelijke druk is op termijn sowieso nefast voor de kwaliteit, al is het maar voor de gezondheid van de journalist.’

Is er een weg terug?

‘Only god knows. Op dit moment zijn veel teugels los, wordt er hard tegen elkaar gevochten in de arena van de media. Ik ben niet optimistisch wat dat betreft. We kunnen alleen hopen dat het nu niet nog erger wordt.’

Werkt dat demotiverend?

‘Nee zeker niet. Ik heb meestal de reflex om heel hard terug te vechten. Echt wel als David tegen Goliath. Zodra ik met mijn zwaard één kop van dat veelkoppige monster heb afgehakt, groeien er alweer twee nieuwe aan natuurlijk. Helmut zegt dat ik een strijdster van het witte licht ben. Berusten dat zit niet in mijn karakter en ophouden zeker niet.’

‘Je kan mij een goede journaliste vinden, of niet. Je kan tegen mijn stijl en mijn aanpak zijn. Dat is prima. Daar heb ik geen enkele moeite mee. Maar je kan bezwaarlijk zeggen dat ik niet correct ben.’

Kan de wet helpen tegen misbruik?

‘Dat is een uiterst delicaat pad om te bewandelen. Je hebt vrijheid van meningsuiting, recht op informatie, recht op afbeelding, etcetera. Persvrijheid is natuurlijk heilig – journalisten moeten in alle vrijheid de lezers kunnen informeren – maar wanneer die persvrijheid in het leven wordt geroepen om leugens te rechtvaardigen of het ontoelaatbare te tonen, staat de David in mij op.

Kunnen BV’s zelf wat veranderen aan die overhaaste en incorrecte werkwijze van sommige journalisten?

‘Welja, als zij stop zeggen, dan stopt het natuurlijk. Alleen zou dat met verenigde krachten moeten zijn, wat natuurlijk nooit zal gebeuren. Mensen als Marcel van Thilt durven hun middenvinger op te steken, maar verder hebben heel wat bekende mensen die bladen wel degelijk nodig. Het is de plek bij uitstek om uw marchandise verkocht te krijgen. Want heel dat mechanisme werkt nog ook. Precies daarom is het zo moeilijk om fuck you te zeggen.’

Ben je je er bewust van dat je met jouw stukken soms ook de marchandise van schrijvers verkoopt?

‘Ik ‘verkoop’ meer het lezen van een boek dan het boek zelf. Afgelopen boekenbeurs zag ik Leonard Nolens (red. Belgisch dichter en dagboekschrijver). Hij zei me dat hij vermoedde dat de eerste druk van zijn dagboek zo snel verkocht was dankzij mijn beschouwing in de krant. Toen schrok ik wel. Jeetje. Ik sta niet stil bij de positieve impact op de verkoop, maar omgekeerd wel bij de negatieve impact op de schrijver. Een schrijver die misschien wel twee jaar aan zo’n boek heeft gewerkt en als je dat dan met de grond gelijk maakt... Kan je je dat voorstellen, dat u dat overkomt? Daarom schrijf ik liever interviews dan recensies. Een minder boek van een goed schrijver blijft vaak de moeite van het lezen waard. Het moet ook wel – dat is eerlijk- streng beoordeeld blijven worden, maar dan liever niet door mij.’

Voel je aan schrijvers dat ze de impact van een interview met jou of jouw artikel kennen?

‘Nee, het ras der zuivere schrijvers is daar echt niet mee bezig wanneer ik hen interview. Die proberen mij niet te pleasen. Die proberen niemand te pleasen. Die denken alleen maar: ‘Dit is mijn boek. Het is wat het is en het is heel prettig als mensen dat nu ook nog gaan lezen en daar iets aan hebben’. Ze praten wel graag over hun boek. Dat is normaal. Ze hebben hun ziel daarin gestopt en dan praat je daar graag over.’

‘Auteurs vinden dat ook fantastisch als je voorbereid naar hen komt. Soms hebben journalisten hun boek niet gelezen. Dat is toch de basis, respect opbrengen door dat boek te lezen.’

Hoever ga je in die voorbereiding?

‘Ik vertrek altijd erg voorbereid, tot in het absurde. Voor mij is journalistiek echt een ambacht Ik heb geen uitzonderlijk schrijftalent, maar ik ben wel een harde werkster en ik voel mensen, denk ik, redelijk goed aan. Dat zijn mijn twee grootste troeven waardoor ik mijn gebrek aan talent kan camoufleren. Dat is het West-Vlaamse gen, dat willen knokken. En dat is denk ik ook wel de reden waarom ik sta waar ik sta. Persoonlijk vind ik dat ik ver sta, omdat ik kan doen wat ik graag doe. In die zin heb ik een droomjob.’

Friends kijken, is gevaarlijk

2010-03-29T12:42:00.001+02:00

Misschien hadden ze toch gelijk. De conservatieve vijftigers die de beeldbuis toch maar niks vonden. Vreemden die zomaar je huiskamer binnendringen. En wat zal de jeugd er niet allemaal door in haar hoofd halen? Rock ’n roll, sex?

Stilaan begin ik het te geloven. Van die Televisie daar komt niks goed van. Rachel en Ross, Carry en Big, Nate en Serena. Seriously ? In één stad? Oké, daar woont veel volk. Maar komaan. In één stad ?

Het begint allemaal zo onschuldig. Schuifje open, cd’tje erin, schuifje toe. Potje pap, koekske en als het nog niet te laat is een koffie erbij. Play.

Maar wat begint als onschuldig entertainment, hoppend van Manhattan naar the O.C., wordt al snel intensief brainwashen. Intensief denken dat een lief dat niet op Mister Big lijkt eigenlijk geen lief is, dat Gucci de nieuwe Zara is en dat drama boven karma gaat. Seriously?

Gebrainwashed dus.

Tot je dat wil wat zich in werkelijkheid enkel tegen een achtergrond van karton afspeelt. Tot je een publiek wil horen dat lacht bij elk grapje dat je maakt. Tot je wil werken bij Ralph Lauren. Of Leven van een column. Of van de liefde. Of Van drama. En van schoenen. Seriously?

Doe maar normaal. Of eerst nog een aflevering zien ? Xoxo

Stilte (voor de storm?)

2010-02-23T22:11:00.001+01:00

Het is hier al heel lang heel stil. Van dat plan om deze blog te onderhouden ook nadat de verplichte termijn overschreden was, is dus nog niet veel in huis gekomen.

In afwachting van iets nieuws hier stuur ik jullie even door naar ergens anders. Meer bepaald naar een veel levendigere en ja ook veel leukere blog. Hiervoor dank aan Hanne. Zij was al langer fan en ik nu ook.

Jullie?

www.talesfromthecrib.be

Linda De Win en waarom ze niet mag winnen

2010-01-06T20:44:00.001+01:00

Hoewel de komkommertijd normaal in de zomer valt, haalt deze winter al dagen lang een erg triviaal feit het nieuws. Linda De Win mag niet winnen. Nochtans weet Linda heel veel. Ze weet het snel en ze weet het beter dan de anderen. Is dat niet net de bedoeling van het spel? Ik snap er niets meer van.

Verfrissend vond ik het. Een vrouw op tv die niet wanhopig probeert leuk gevonden te worden. Een vrouw op tv die niet lacht met grappen die niet grappig zijn. Een vrouw, die wil winnen als een man en dat niet verbergt achter een mysterieus en flauw flirterig lachje.

Maar ze neemt zichzelf te serieus. Ze wil te graag winnen, luidt de commentaar. Dat is waar maar maak je geen illusies. Iedereen die deelneemt aan De Slimste Mens wil winnen. Achter de schermen vloeien traantjes. Lijstjes worden vanbuiten geblokt. Lien Van De Kelder wilde winnen. Ann De Bie ook. Erika Van Tielen en Sabine Hagedoren. Linda is gewoon eerlijk. ‘Ik speel een spel, ik wil winnen en ik kan dat.’ Geen: ‘Oeps, een goed antwoord. Ben ik nu onsympathiek? Wacht ik knipper even met mijn wimpers, steek mijn borsten vooruit en iedereen is het vast vergeten.’

Knap vond ik het. Linda weet veel en dat weet ze. Ze gaat ervoor. Go Linda.

Op facebook denken ze daar schijnbaar anders over. Heel anders. Linda moet uit De Slimste Mens. Ze moet een bril dragen en is een pita, staat daar te lezen. Sommigen vinden haar zelfs een koe.

De leden van die facebookgroepen hebben thuis vanachter hun laptop “dapper” iemand gepest. Iemand die meer weet dan zijzelf. Iemand die met een micro achter de president van Europa aanholt en hem zinnige vragen stelt. Iemand die op tv dapper zichzelf was en bleef. Zelfs toen enkelen in hun verveling “dapper” genoeg waren om haar op facebook belachelijk te maken. Maar aan het einde van de rit, wie hebben ze echt belachelijk gemaakt? Linda of zichzelf?

Go Linda !

klik en Kijk naar Linda in Phara

Schauvliege alweer niet verwittigd

2009-12-26T09:46:00.001+01:00

Dit artikel en het vervolg op DeStandaard.be

Sneeuwpret / Razend gek en levensgevaarlijk

2009-12-22T19:41:00.001+01:00

Je kon er de voorbije week niet omheen. Overal Sneeuw. Chaos in het verkeer en feeërieke taferelen. Het treintraject, dat je al jaren wekelijks aflegt met de huizen en tuinen die je kent als je binnenzak, ziet er plots heel anders uit. Vredevoller. En mooier ook. Zelfs de lelijke Vlaamse fermettes. Grinnikend zie je de auto’s traag als glibberige slakken over de wegen glijden. Maar af en toe levert de sneeuw, zelfs in de tuin, onaardige taferelen op.

De trein stopt aan een klein station. Naast het perron de woning van een jong gezin met een nog niet aangelegde ondergesneeuwde tuin vol kinderspeeltuigen. In de tuin, de koning van het huis, een goede meter groot, voorzien van skipakje en muts, spelend in de sneeuw.

De passagiers schuifelen met dit weer wat trager over het perron en dus blijft de trein nog even staan. Vanachter een groepje struiken in de tuin daagt een hond op. Een grote hond, een Duitse herder zelfs. Van de ouders geen spoor. Het kind stampt wat sneeuw in de richting van de viervoeter. Die snapt meteen het spel en begint te blaffen en te springen. Een nieuwe lading opvliegende sneeuw komt in zijn richting gevlogen. Dartelend rent de hond door de tuin. Dartelend rent het kind achterna. En dan draaien ze de rollen om.

De kleine skiër raakt al snel verveeld en begint wild heen en weer te rennen. Hé, waarom gooi jij geen sneeuw meer moet de hond gedacht hebben en hij springt op tegen het kind. Hun koppen komen tegenover elkaar. De hond hijgt zijn tanden bloot. Het gezicht van de kleine skiër lijkt plots nog kleiner dan voordien, bleek en fragiel met blozende wangen. Hij wankelt even maar blijft toch recht. Enkele spannende tellen later komt de hond weer met vier poten op de grond. Van de ouders nog steeds geen spoor.

Zich van geen gevaar bewust raapt het jongetje een nieuw lading sneeuw op. Baf! Recht tegen de grote hondenkop. Die begint dat spelletje nu wel beu te worden. Die sneeuw is koud en dat kleine kind blijft maar gooien. De hond gaat verder op in het spel. Hoe lang nog voor hij, ingenomen door het spel, zijn tanden in dat kleine skipakje boort of nog erger … er net boven? Hoelang nog voor de kleine skikoning begint te krijsen en zijn ouders naar buiten hollen?

‘We zullen die hond maar een spuitje geven. Hij is Razend gek en levensgevaarlijk.’

Wie? Die ouders of die hond?

Link naar bron van foto

Honden kunnen geen borden lezen en zijn zich niet altijd bewust van wat ze doen. Mensen wel.

Politie waarschuwt voor ‘Skimming’

2009-12-20T21:16:00.001+01:00

Lees het artikel op DeStandaard.be

Internetgeneratie loopt verloren op het web

2009-12-20T21:14:00.001+01:00

Lees het artikel op DeStandaard.be

Het Sociale dorp en de Grijze stad?

2009-12-20T21:13:00.001+01:00

Lees het artikel op DeStandaard.be

Romantiek kan je gezondheid schaden

2009-12-13T15:08:00.002+01:00

Het is ook allemaal zo romantisch. Een lelijke kikker vol slijm, een stralende prinses in een nog stralendere jurk. Eind goed, al goed en ze leefden nog lang en gelukkig. Het is het proberen waard, moeten ze gedacht hebben, die romantische en lichtjes wanhopige zielen die een kikker probeerden te kussen. In de Verenigde Staten alleen al waren dat er dit jaar achtenveertig. De kikker veranderde jammer genoeg niet in een strakke prins. De kussers liepen wel meteen strak richting toilet. Want van kikkers kussen, wordt je ziek. Niet zo romantisch dus. En eind goed, al goed, maar wel pas na een stevige kuur Imodium.

De Amerikaanse vereniging voor dierenartsen wil iedereen dan ook waarschuwen. De nieuwste Disneyfilm De prinses en de kikker zou enkele goedgelovige kleine prinsessen wel eens op verkeerde ideeën kunnen brengen. ‘Wij herinneren eraan dat een ongeloofde handeling bij een amfibie, zoals een kus, een ernstige ziekte tot gevolg kan hebben. En geen prins. Want kikkers kunnen bij mensen een salmonella-infectie veroorzaken’, waarschuwen de dierenartsen.

bron: DSonline

Masculisme of feminisme maar dan voor mannen

2009-12-06T15:20:00.001+01:00

Een van de vorige posts op deze blog lokte nogal wat opvallende reacties uit. “Man: Aan/uit, dat kan toch zomaar niet”, vonden de mannen in mijn omgeving. Vervolgens trokken ze hun neus en wenkbrauwen op. “Is dat van dat feminisme dat daarachter zit?”

Als journalist in wording spitste ik mijn oren. Feminisme dus. Is dat geen partijdige invalshoek? Want met partijdigheid wil ik me als toekomstig objectief journalist nu net niet bezighouden. Toch?

Vandaag dus een post om alles in evenwicht te brengen. Na mijn advies aan de vrouwen, hier wat advies aan de mannen.

Wissel van de wacht

Het wordt ook tijd want door al dat feminisme komen nu de mannen in nauwe schoentjes te zitten. Stel je maar eens voor dat niet Philip koning wordt, maar Astrid koningin. Beeld je in dat vrouwen evenveel zouden gaan verdienen als mannen, of nog erger met al die quota, dat ze nu ook nog eens topfuncties zullen mogen invullen.

De mannen daarentegen moeten nu al verplicht langer vrijaf nemen na de geboorte van hun kinderen. Ze smeren nu ook gezichtscrèmes want sinds bij vrouwen ook de inhoud telt, wordt bij mannen ineens ook de verpakking belangrijk. Ze nemen de telefoon op en verbinden door in plaats van doorverbonden te worden. Het is de wereld op zijn kop.

Actie/reactie

Tijd voor actie dus. Dat vindt ook Brits journalist James Tolson. “In de nieuwe wereld hebben vrouwen het voor het zeggen en kennen mannen hun plek. Ik denk dat omdat vrouwen zich zo lang het slachtoffer hebben gevoeld van chauvinisme en discriminatie dat ze nu subtiel mannen terug proberen te pakken”, stelt hij op hln.be. Het wordt dus dringend tijd dat mannen zelf een mannenbeweging oprichten en hun vroegere verworvenheden verdedigen.

Journalist Allison Pearson, een vrouw die medelijden heeft met al dat mannenleed moedigt hen alvast aan. “Er zijn tegenwoordig meer meisjes dan jongens op de universiteit. Het lijkt alsof het feminisme mannen tot tweederangsburgers heeft gemaakt. Vrouwen hebben hard gevochten om bankdirecteur te mogen worden en tegelijkertijd een rok te mogen dragen. Nu is het aan mannen om hun plaats in de maatschappij op te eisen.”

Gelukkig voor onze mannen staat er ook in België een vrouw als één man achter hen. Om een quotum in te voeren moet er eerst een bewijs zijn dat vrouwen gediscrimineerd worden en dat is er absoluut niet, stelt Marike Stellinga in Volt op twee december. Deze vrouw is zo geëmancipeerd dat je haar er bijna van zou verdenken een undercover feministe te zijn. Ze zit niet vast onder het glazen plafond maar danst erop. If you can’t beat them, join them, moet ze gedacht hebben. Die quota om de discriminatie ten opzichte van vrouwen te vermijden, voer je volgens haar best niet in. “Er moet harder bewijs komen want de kans dat je mannen gaat discrimineren door een quotum is levensgroot”, waarschuwt Stellinga. Levensgevaarlijk en te allen tijde te vermijden lijkt me dat, mannen discrimineren in plaats van vrouwen.

Evenwicht

En dus mannen aller landen, verenig jullie. De vijand klopt op de deur en gluurt door het sleutelgat. Verdedig jullie grote bureau als was het een belegerd fort. Roep om koffie, ga hem niet halen. Maak je kleren vuil in plaats van ze te wassen en werk je kapot om kinderopvang te betalen. Zo moet je tenminste niet als een halve vrouw je kinderen zelf aan de schoolpoort gaan ophalen. Sinds mensenheugenis kennen jullie je rechten en vrouwen hun plichten. Dat mag nu niet veranderen. Verdedig jullie en bescherm het evenwicht!

In het kader hiernaast staan alle interessante links i.v.m. deze post nog eens op een rijtje.

“Ceci est une fiction”: Complot tussen NMBS en telefoonmaatschappijen ontsluierd

2009-11-28T12:11:00.001+01:00

Het semester loopt op zijn einde. De stage komt eraan. Tijd voor wat serieuze journalistiek nu. Onderzoeksjournalistiek bijvoorbeeld. Op de hoek van elke straat zijn er raadsels te ontsluieren, sociale problemen aan te kaarten en samenzweringen te ontmaskeren. De kritische journalist houdt zijn ogen te allen tijde open.

Vandaag hield ook ik als kritisch journalist in wording mijn ogen open en stootte ik op zo’n samenzwering. En wat voor één. Enkele van de best bekende instanties in ons land hebben de handen in elkaar geslagen om samen het geld uit onze zakken te kloppen. Schuldigen in dit complot: de NMBS en de telefoonmaatschappijen.

Nietsvermoedend trok ik gisteren met pak en zak naar het station om er de trein van Leuven naar Aarschot te nemen. Van ver kon ik al zien dat er in de stationsgang wat op til was. Natgeregende reizigers drumden geërgerd samen voor de tv-schermen in de hal. Alle treinen tussen Leuven en Aarschot hadden een vertraging van een nog onbepaalde duur opgelopen. Een personenongeval verhinderde al het verkeer. Huismoeders met het eten al op tafel, hobbyclubs en familie werden verwittigd. “Ik bel even om te zeggen dat ik wat later ben, de trein heeft vertraging.”

Na enkele minuten vertrok er dan toch een trein in de getroffen richting. Huismoeders, hobbyclubs en familie werden weer gerustgesteld. De vreugde was echter van korte duur. Enkele kilometers later vertraagde de trein of beter nog, stopte de trein. “Door een ongeval moeten we heel voorzichtig en traag rijden. We proberen te toeteren om het andere verkeer te waarschuwen.” Zuchten vulden de wagon en de gsm’s werden weer bovengehaald. De sms’en waren nog niet aangekomen of de luidspreker sprong opnieuw aan. “We zullen het eerstvolgende station met een uur vertraging bereiken. Daarna rijden we met een normale snelheid verder.”

Na de vierde boodschap van het NMBS-personeel had ik het door. Hier zit meer achter. Bij elke nieuwe melding, halen alle reizigers spontaan hun gsm boven. Sms’en worden verstuurd, belwaarde wordt opgebruikt. Nog één melding van de conducteur en het netwerk raakt vast overbelast. Het kan niet anders of deze vertraging is een list. En als deze vertraging een list is, zijn alle andere dat waarschijnlijk ook. Een uurtje vertraging kost de gemiddelde reiziger zo’n vier euro aan belkrediet. Wat de telefoonmaatschappijen extra verdienen door dit uurtje vertraging op een goedgevulde trein, kan u zelf uitrekenen.

Welk voordeel de telefoonmaatschappijen uit dit geheim complot halen is duidelijk. Duidelijkheid over het motief van de NMBS vraagt nog verder kritisch onderzoek. Voorlopig raad ik iedereen ten stelligste aan bij vertraging op de trein alle gsm’s uit te schakelen en niemand te verwittigen. Eens de samenzweerders beseffen dat hun list ontsluierd is en zo zijn nut verliest, kan iedereen weer rekenen op de stiptheid van de NMBS.

Ceci est une fiction!

To swish or not to swish

2009-11-21T12:07:00.001+01:00

aangekondigd verslag van swishingevent

Echte Fashionista’s laten zich niet op droog zaad zetten door wat financiële moeilijkheden. Economische crisis of niet, er moet geshopt worden. Om de portefeuille toch eventjes rust te gunnen, bedenken ze gewoon een heel nieuwe manier om te winkelen. Gratis winkelen. Swishing!

“Spaar geld, red de planeet, bouw een feestje”

Zoals menig modetrend vond ook swishing zijn oorsprong in het hippe Londen. Swishing heeft het allemaal. Het is een gezellig samenzijn onder vrouwen. Het is ethisch verantwoord en milieubewust. Het is een goede manier om je schuldgevoel over miskopen te vergeten. Het is hip, trendy en vintage. En bovenal, het is goedkoop.

Maar wat gebeurt er nu net op zulk een swishingevent? Het idee is subliem in zijn eenvoud. Elke vrouw heeft in de hoek van haar kast een stapeltje miskopen liggen. Stuks die er in de solden ‘fabulous’ uitzagen maar later toch niet zo flatterend bleken te zijn. Elke vrouw kocht die ene jeans waar ze wel een paar kilo’s voor wilde afvallen. Niemand die dat ook echt deed. En in de verste uithoek van je kast ligt nog dat vestje dat je kreeg van je oud lief. Nu hij zo leuk niet meer is, kan je evengoed toegeven dat zijn vestje dat ook niet is. Deze stuks breng je mee naar een swishingevent. Daar worden ze opgehangen tussen de stuks die de andere vrouwen meebrachten. Voor elk kledingstuk dat je afgeeft, mag je een nieuw kiezen. Jij laat je miskopen achter. Een andere vrouw gaat er blij mee naar huis.

‘Get rid and get new’

‘Get rid and get new’, of ‘Raak er vanaf en krijg iets nieuw’ is de slogan van Alexia Coppens (25), Els Goethals (26) en Karolien De Craeker (26). Deze jonge dames introduceerden swishing in Vlaanderen en zijn vandaag in Gent aan hun derde editie toe. “Het is eigenlijk begonnen toen we onder vriendinnen een klassieke kledingruil wilden organiseren. Iedereen brengt mee wat ie niet meer aandoet en dan ruil je dat”, vertelt Alexia.

Grijp wat je kan

De eerste keer nodigden de drie alleen hun vriendinnen uit. Het was zo gezellig dat ze meteen besloten het een tweede keer te doen en wat reclame te maken. De tweede swishing werd een groot succes. Misschien zelfs een beetje te groot. “De boodschap was ‘grab what you can’”,zegt Alexia. “De ‘grijp wat je kan’ is toen uitgedraaid op hysterisch lopen voor de kleren. Er werden meisjes tegen het raam geplakt, er waren blauwe voeten. De vrouwen werden hysterisch. Het is ongelooflijk wat vrouwen doen als het om kleren gaat. Dus nu hebben we besloten dat het serener moet verlopen”.

De regels werden aangepast. Eens de kleren uitgestald zijn, mag iedereen drie kwartier rondneuzen en passen. Dan moet iedereen even de ruimte uit. De drie geven een startschot en iedereen mag weer binnen. Elke vrouw mag één stuk kiezen en moet dan terug de zaal verlaten. Zo worden er verschillende rondes georganiseerd tot elke deelneemster evenveel stuks mee naar huis kan nemen als ze bij zich had.

Wie dadelijk wil deelnemen aan de race heeft snelle suikers nodig

Voor vandaag schreven meer dan honderd vrouwen zich in. Enkele haakten af maar het wordt toch al gezellig druk in het Ateljee, de kring-loopwinkel in Gent waar vandaag de swishing doorgaat. Eerst moeten alle dames hun kledij afgeven. Ik besluit dat ik de sfeer het best kan opsnuiven door zelf deel te nemen en geef mijn miskopen af. Het team keurt. Vlekken en pluizige truien komen er niet in maar over smaak valt niet te twisten. Zo goed als alles wordt aanvaard. Als je je lading kwijt bent, kan je beneden wachten.

De drie weten duidelijk hoe ze een groep vrouwen moeten bezig houden. Pralines en chocoladecakejes verdwijnen vlot van het kleine buffet. De vegetarische kroketjes blijven langer liggen. Groen shoppen, oké. Maar wie dadelijk wil deelnemen aan de race naar het beste kledingstuk heeft snelle suikers nodig.

Enkele juweelontwerpers zitten opgelijnd met hun creaties voor zich uitgestald. De kleren zijn vandaag gratis dus een juweeltje kan er wel vanaf, hoor je de snuisterende vrouwen in zichzelf denken. Ergens loopt ook een kleurenconsulente rond. Ze geeft wat tips maar voor specifiek advies kan je best een afspraak maken. Een consult duurt al snel twee uur en ze heeft haar kleurenboeken niet bij.

De schminkstand heeft het meest succes. Een lange rij staat te staren naar de geluksvogels die aan beurt zijn. Enkele deelnemers op leeftijd grabbelen tussen de talrijk uitgestalde potjes oogschaduw. “Nee deze zijn van ons”, waarschuwt de schminkster, “ze zijn niet om mee te nemen.” De grabbelende dame kijkt verward. Alles was toch gratis vandaag? De schminkster trekt het zich niet aan en doet geconcentreerd verder. Geen snel veegje hier en daar maar een aangepaste en verzorgde behandeling. “Het duurt toch niet te lang he? ”, vraagt een van de schminksters aan de dame naast mij. “Nee nee,” brabbelt deze, “ik zou kunnen in slaap vallen van het genieten.”

foto van facebook.com/swishing

Als stieren in de arena

Maar dat doe je nu net best niet op een swishing. Om vier uur hangt alles klaar en mag iedereen de ruimte met kleren in. Er wordt duchtig gepast en gezocht. Vriendinnen adviseren elkaar. De beste stuks worden al stiekem verstopt en bijgehouden. Ogen schieten schichtig in het rond. Hier en daar bespreekt men een tactiek. “Jij loopt eerst naar dat en ik neem zo meteen dat!” Iets te lang vasthouden wordt niet geapprecieerd. “Euh mag ik dat jurkje eens zien, het is wel de bedoeling dat iedereen kan passen”, krijg ik toegesnauwd.

Na drie kwartier moet iedereen de ruimte verlaten. De spanning stijgt. Zo meteen start ronde één. Enkele fotografen staan klaar alsof de stieren zo meteen de arena in mogen. Iedereen mag de ruimte weer inlopen en één stuk kiezen. Ik snel naar een wit met rood rokje en haast me naar de uitgang. Na enkele passen word ik aan de mouw getrokken. “He wacht eens ik wilde die rok ook.” Pech, alleen bij gelijktijdig aantikken wordt er gediscussieerd. Dan wint de dame met het hoogste nummer op haar toegangskaartje.

foto van facebook.com/swishing

Over smaak valt niet te twisten, over kwaliteit wel

Wie eerst vooraan stond moet nu achteraan plaatsnemen. Er wordt toch wel wat gelopen. Ik gaf vijf stuks af en ben tijdens ronde drie dus nog steeds in de running. Toch geef ik op. Er blijft niets meer over dat ik mee naar huis wil nemen. Ik vervloek het meisje dat die witte t’ shirt in het rek hing. Duidelijk niet iedereen bracht kledij mee die ze met trots wilden doorgeven. Sommigen leverden eerder goedkope kledij in om trots met een goed stuk van een ander naar huis te kunnen. Dat vindt ook Elke. Samen met haar vriendin Stephanie is ze naar het Ateljee gekomen. “Ik dacht dat de kleren mooier zouden zijn. Ik heb zelf mijn best gedaan om toch nog mooie kleren mee te brengen maar ik heb de indruk dat sommige vrouwen hun lelijkste kleren meegebracht hebben.”

Over smaak valt niet te twisten maar over kwaliteit en originaliteit wel. Misschien volgende keer toch wat strenger selecteren. Een afgedragen wit t’ shirt van een confectiemerk maakt niemand blij. We waren hier gekomen om de economische crisis te vergeten en te omzeilen. Maar dat witte t’ shirt en de andere achterblijvende stuks op het rek roepen de deelneemsters terug naar de realiteit. Geen dure vintage gevonden.

Eind goed, al goed

Uiteindelijk kan ik toch tevreden naar huis. Ik ben opgemaakt door een professional en heb een leuke rok gevonden. Bovendien wordt bij de tombola mijn nummer als eerste afgeroepen. Ik ben nu trotse eigenaar van een uniek pin-upjuweeltje. Aan de kassa - hier wordt niet betaald, alleen het aantal stuks wordt geteld – staat Karolien, een van de drie organisatoren. “Oh jij hebt die mooie jas mee”, zegt ze tegen het meisje voor mij. “Dat is het nadeel van zelf een swishing organiseren. Je kan zelf niet meer meedoen.” Voorlopig gaan de dames nog even door met het organiseren van swishingevents. “We willen eigenlijk een portaalsite worden zoals de website swishing.org in Londen. Iedereen die een swishing doet, kan dat daar posten. Zo willen we het swishen uitdragen. Gans België moet swishen en zijn miskopen heroriënteren. Wij willen de site zijn waar je kan op terugvallen voor info. Maar voorlopig stoppen we nog niet met het organiseren van swishings. Het is nog te leuk.”

Ongezouten

2009-11-17T14:35:00.001+01:00

In een van de vorige posts vond ik Bridget Jones leuker dan Veronique De Cock. Daar komt vandaag verandering in. Want wat blijkt: Veronique De Cock heeft humor, bakken humor.

In de nieuwe clip van Els De schepper laat de Temptationbabe zich gewillig belachelijk maken. “Je hebt misschien een paar gebreken maar die botox je wel weg. Je hebt misschien wat valse streken en je borsten zijn niet echt”, zingt De schepper met een foto van Veronique op de achtergrond. De Cock vindt dat helemaal niet erg. Ze playbackt even later zelfs een stuk van het nummer mee. “De honden janken als je lacht”, klinkt het.

Ik voel me als door de hand Gods geslagen. De Cock kan niet zo dom zijn dat ze de inhoud van het nummer niet begrijpt en dus niet wist waaraan ze meewerkte. In tegendeel. Ze blijkt zo slim te zijn dat ze de humor van het hele lied doorziet. Ze staat boven elke belediging en blaakt van het zelfvertrouwen. Stralend zingt ze de tekst mee terwijl haar geföhnde lokken elegant heen een weer waaien.

“Vrouwen hebben humor en dat ga ik bewijzen”, zegt Els De Schepper. Ze contacteerde enkele vrouwelijke BV’s waarvan je niet meteen verwacht dat ze een moppenboekje op hun toilet hangen hebben. Die werden gevraagd om mee te acteren in een videoclip. De tekst van de videoclip kan op vlak van vuilbekkerij best concurreren met de nieuwste ‘uncensored’ clip van Snoop Dog. Maar iedereen wilde meteen meewerken. Vrouwen hebben inderdaad humor. En roddelen kunnen ze allemaal. Het resultaat mag er zijn. Zo zie je Phara aan het werk. Ze legt dit keer geen politcus op de rooster maar scheldt er op los. “Jij bent een menstruatiekramp, vies als een openbaar toilet”, zingt de gerespecteerde journaliste in grijs maatpak. Ook Hadise, Marleen Merckx, Andrea Croonenberghs, Martine Prenen, Kate Ryan en Bieke Illeghems doen mee.

De videoclip is onderdeel van de nieuwe show van Els De Schepper. ‘Els De Schepper roddelt.’ Dertien en veertien november stond De Schepper met deze show in de Lotto Arena.

Dave Eggers :

2009-11-17T10:30:00.001+01:00

(foto van portfolio.com)

“Ik ben gek op kranten. Ik denk niet dat ze ten dode zijn opgeschreven. Papier is een veel mooier materiaal om mee te werken dan een website. Het belangrijkste is dat kranten zich zoveel mogelijk moeten onderscheiden van het internet.”

De Standaard (16/11) haalde deze boodschap van Dave Eggers, Amerikaanse journalist en auteur, uit The Observer.

Gevolgen van klimaatsverandering zijn al pijnlijk voelbaar in ontwikkelingslanden

2009-11-12T20:46:00.001+01:00

Uit studies is gebleken dat de ontwikkelingslanden tegen 2020 jaarlijks honderd miljard euro zullen nodig hebben om de negatieve gevolgen van de klimaatsverandering op te vangen. Ze rekenen hiervoor op de steun van rijke industrielanden. Maar die geven de fakkel onderling door.

Amerikaans president Barack Obama verkondigde dat hij in samenwerking met Europa de inspanningen voor het klimaat wil verdubbelen. Concrete voorstellen over deze verdubbeling deed hij niet. Russisch premier Vladimir Poetin liet weten dat Rusland een nieuw klimaatsverdrag wil steunen. Maar hij voegde er wel meteen aan toe dat moet rekening gehouden worden met de uitgestrekte Russische bossen wanneer de toegestane CO2 uitstoot berekend wordt.

Ook Europa doet slechts vage beloftes. Het wil een bijdrage leveren aan de financiering van het klimaatsplan maar de EU-lidstaten raken het niet eens over de verdeelsleutel voor deze financiële hulp. Bovendien komt Europa alleen over de brug als de VS, Japan, Brazillië en China dit ook doen. Ontwikkelingsorganisatie Oxfam vindt dat de Europese Unie best vijfendertig miljard euro kan vrijmaken. “De Europese Unie mag de arme landen niet dwingen om te kiezen tussen de bouw van dijken en de bouw van scholen”, stelt Oxfam.

Voor de ontwikkelingslanden zelf dringt de tijd. Droogte en overstromingen ten gevolge van de klimaatsverandering joegen al zesentwintig miljoen mensen op de vlucht. Daarnaast maken de harde klimatologische omstandigheden het leven extra moeilijk in de bestaande vluchtelingenkampen.

In Tsjaad, een van de armste en tegelijk een van de warmste en droogste landen ter wereld, is de problematiek pijnlijk voelbaar. De United Nations High Commissioner for Refugees schat dat in Tsjaad ongeveer vijfhonderdduizend mensen als vluchteling leven. Het land is op geen enkele manier voorzien op de opvang van zulk een grote groep vluchtelingen. Armoede, watergebrek, hongersnood, corruptie en geweld teisteren de bevolking. Honderdtachtigduizend van de vluchtelingen zijn dan ook op de vlucht in eigen land. De anderen komen voornamelijk uit Soedan en de Zuid-Afrikaanse Republiek.

De vluchtelingen worden opgevangen in kampen van niet-gouvernementele organisaties zoals het UNHCR. De organisaties proberen de vluchtelingen een identiteit, een veilig onderkomen, voedsel en onderwijs te bieden. Maar de middelen zijn ontoereikend. Vijftig mensen maken gebruik van één latrine. Eén emmer water per dag per persoon moet volstaan. Bovendien worden de kampen regelmatig aangevallen door militaire groepen die kindsoldaten rekruteren. Ook voor de vrouwen in de kampen zijn de risico’s groot. Wanneer zij het kamp verlaten om hout te sprokkelen worden ze dikwijls aangevallen en verkracht.

Vooral in het Oosten van het land waar vluchtelingen vanuit Soedan samenkomen, bemoeilijkt het harde klimaat de ondraaglijke levensomstandigheden in de vluchtelingen-kampen. In het zuiden is enige vorm van landbouw mogelijk en zijn de vluchtelingen gedeeltelijk zelfvoorzienend. Maar in het oosten zijn water, hout en vruchtbare grond enorm schaars. Dit zorgt voor spanningen met de plaatselijke bevolking die zelf een dagelijkse strijd levert om te overleven in de moeilijke klimatologische omstandigheden. UNHCR probeert duurzame oplossingen te vinden voor de problemen. De vrouwen in de vluchtelingenkampen krijgen vuren die werken op zonne-energie om hun eten te bereiden. Zo hebben ze minder hout nodig en hoeven ze het kamp niet te verlaten om hout te sprokkelen. De organisatie deelt ook jonge bomen uit aan de vluchtelingen. Die kunnen ze planten om fruit te telen maar ook om woestijnvorming tegen te gaan. Bomen levend houden in het droge klimaat van Tsjaad is wel niet vanzelfsprekend.

Het contrast kan niet groter. De rijke industrielanden proberen de verantwoordelijkheid van zich af te schuiven terwijl in de arme landen gekookt wordt op milieuvriendelijke vuurtjes.

Soep eten in Leuven

2009-11-10T11:42:00.003+01:00

Groot nieuws voor de studenten in Leuven. De ‘big apple’ aan de rand van het Hageland is een soepbar rijker. Het nieuwe Coup de Soup op het Hooverplein knaagt aan het imperium van de Soup Away in de Tiensestraat. Het gros van de studenten zweert nog altijd bij de ingevroren porties soep op grootmoeders wijze die ze op zondagavond toegestopt krijgen. Maar omdat we in onze kleine provinciestad toch ook wel eens willen proeven van ‘the big city life’ staan we regelmatig keurig opgelijnd in de trendy Soup Away. Dat de barman van de Soup Away ook best trendy is, heeft er voor velen ook wat mee te maken.
De Soup Away-fans van het eerste uur zweren bij hun favoriet en kijken nu steevast de andere kant op wanneer ze het Hooverplein oversteken. De student die toch wel nieuwsgierig is, vindt hier alvast een recensie van het nieuwe Coup de Soup.

Interieur
Het warme groen en rood op de muren doet denken aan de soep in de ketels op de toog. Geen tierlantijntjes maar de vele verschillende kleuren op de muur staan toch in fel contrast met de geheel witte Soup Away. Er ontbreken nog wel wat foto’s aan de muur om naar te staren wanneer je zonder gezelschap om soep komt.
Wie even snel tussen twee lessen door de maag wil vullen, zet zich vooraan op een krukje tegen de muur. Wie tijd heeft om wat langer te blijven zitten, verovert best een tafeltje achteraan. Wel jammer dat de krukjes geen rugleuning hebben. Die kan van pas komen wanneer je net een ‘large’ kom dampende soep hebt binnen gelepeld. De plaatsen zijn wel beperkt. Wie wat te lang treuzelt in de aula en pas om tien na één aankomt, kan de soep natuurlijk mee naar huis nemen.

Menu en prijs
Bij het binnenkomen valt het oog meteen op het menu. Een viertal soepen worden aangeboden. De kieskeurige eters lezen het bord best even goed na want elke soep bevat wel een bijzonder ingrediënt. Gelukkig prijkt de klassieke tomatensoep bovenaan het lijstje. Die ging erg vlot over de toonbank. We voelen ons echte ‘New Yorkers’ in Leuven maar vergeet niet, we zijn allemaal afkomstig uit de stille Kempen, Limburg of het verre West-Vlaanderen. Met drie euro vul je een kleine maag, met vier euro een grote. Verse dikke sneden bruin brood, boter, balletjes en andere extra’ s zijn inbegrepen. Voor wie echt stevige honger heeft, staat er een maaltijdsoep op het menu. Die bevat vlees of iets dat de maag extra vult en kost vijf euro.

Smaak
Voorlopig onderging alleen de tomatensoep een smaaktest. De proefkonijnen van dienst lepelden hun kom helemaal uit maar hadden toch enkele bemerkingen. De tomatensoep mag wat meer naar tomaat smaken. Ook verwachtten de door grootmoeder verwende monden een zachtere meer romige structuur. De balletjes voldeden wel aan de verwachtingen. Ook het brood en de toegevoegde peterselie vielen in de smaak.

Dus
Durvers kunnen de stap wagen. Wie al gedurende enkele academiejaren wekelijks naar de Soup Away gaat, kan nu wat variatie in zijn menu brengen en eens via het Hooverplein lopen. Maar we zouden geen echte Leuvense studenten zijn als we de Soup Away niet net dat tikkeltje beter zouden vinden. Overigens staat ook in Coup de Soup een jongeman achter de toog. Hem moet je wel zelf gaan beoordelen.

Intercontinental waters of the Blogosfeer

2009-11-01T19:41:00.000+01:00

We lezen zoals opgedragen "Why I Blog" van Andrew Sullivan. Deze blogger van het eerste uur legt uit waarom hij blogt. De man is verkocht en verkoopt. Ik weet het allemaal zo zeker nog niet.

Toegegeven, Sullivan houdt een erg geloofwaardig pleidooi. De blogosfeer belooft vrijheid, expressie, woord en wederwoord. Niet morgen of straks maar nu want “the deadline is always now”. Elke post is meer "rich in personality” dan de vorige. Het is een evenwicht tussen de visie van de schrijver en iedereen die er wil op reageren. De band die hier ontstaat, is volgens Sullivan maar met één woord te omschrijven.“friendship”

Als dit alles waar is, heeft Sullivan gelijk en kondigt de blogosfeer een gouden tijdperk voor de journalistiek aan. Jammer genoeg is alles wat te mooi lijkt om waar te zijn meestal ook niet echt waar. De blogosfeer waar Sullivan over spreekt, is een ideale blogosfeer. De werkelijkheid is wat anders.

In de werkelijkheid lijkt de blogosfeer een beetje op de intercontinentale wateren. Alles mag, niets moet. Iedereen doet wat ie wil op zijn manier. Geen regels, alleen vrijheid. Vrijheid van meningsuiting bijvoorbeeld. Dat kan leuk zijn. In deze intercontinentale wateren kan zelfs een ‘wannabe’ journalist als ik zich een gepubliceerd schrijver wanen. Of is dat nu een nadeel? Want hoe scheidt je tussen al deze ‘wannabe writers’ het kaf van het koren? Waar stoppen de ego’s en beginnen de visies?

Ik hoopte dat Sullivan hier een antwoord zou bieden. We weten allemaal dat het super is dat lezers meteen kunnen reageren en dat de visie van de journalist bekritiseerd kan worden. We weten allemaal dat het een kick geeft wanneer je op verzenden klikt en je ziet je stuk meteen voor je op het wereldwijde web. Maar hoe zorg je ervoor dat je de weg niet kwijtraakt in deze dagelijks expanderende melkweg van interessante visies en pure onzin? Hoe maak je van dit abstracte netwerk een praktische informatiebron? Het medium lijkt zichzelf tegen te spreken. Snelheid is zogezegd alles. Maar hoeveel tijd gaat het kosten om voor elk domein een bloggende specialist te vinden? Hoeveel blogs vol onzin moet je eerst passeren?

De blogosfeer is een succes zolang je even vrijblijvend kan zijn in het lezen als in het schrijven. Even klikken doorheen de experimenten van klasgenoten is best fijn. Sommige bloggers out there hebben echt wat te vertellen en zijn het pieren naar het scherm waard. Maar een praktisch informatiemedium is deze blogosfeer voor mij nog niet.

Wie de link bovenaan miste en zelf graag leest hoe Andrew Sullivan erover denkt, klikt best hier.

Man: Aan/uit

2009-10-23T14:19:00.006+02:00

Mannen die verliezen, verliezen ook testosteron

Wetenschappers kunnen en weten alles. Ze zoeken naar water op de maan en voorspellen waar binnen veertig jaar water de aarde zal overspoelen. Van één schaap maken ze er twee en zevenentwintig plastic flessen worden één warme trui. Met pillen laten ze ons bloed sneller of trager stromen en wanneer we liegen, zien ze dat op hun computer. Hoofdrekenen doen zij echt met hun hoofd. Niets minder dan oprecht respect voor deze alwetendheid lijkt gepast.
Zelf had ik aan vier uur wiskunde op school meer dan genoeg en gebruikte ik mijn microscoop om de boeken in het boekenrek staande te houden. Net daarom overviel mij daarnet even -bescheiden maar toch zeker- een gevoel van trots. Ik las namelijk dat een groep van wetenschappers nu pas ontdekt had wat ik al lang wist.

Mannen kunnen niet tegen hun verlies. Ze worden er zelfs minder man van.

Dit constateerden wetenschappers van de Duke University en de University of Michigan. Gehuld in witte jas en voorzien van naald en spuit trokken ze op vier november vorig jaar naar de stembureaus in de VS. De onderzoekers namen bloed af van 183 kiezers voor en na het bekend worden van de verkiezingsuitslag. In het bloed van de mannelijke stembusgangers en meer bepaald bij de groep die het bolletje voor McCains naam rood had gekleurd, stelden de wetenschappers iets vreemds vast.
In het staal die was afgenomen nadat deze mannen te weten waren gekomen dat ze op het verkeerde paard gewed hadden, zat veel minder testosteron dan in de staal die was afgenomen voor het bekend worden van de resultaten. Het testosterongehalte van de Obamafans bleef op peil. Een nederlaag is dus niet goed voor de viriliteit. Een partijtje voetbal verliezen of als laatste over de finish sloffen in een sprint zou hetzelfde effect hebben op het testosterongehalte van de man.

Nu serieus wetenschappelijk onderzoek bevestigd heeft wat wij vrouwen al langer wisten, wordt het misschien tijd om deze kennis in de praktijk toe te passen. Het testosterongehalte van de mannen in onze omgeving wordt even eenvoudig bedienbaar als een lichtschakelaar. Aan/uit. Het enige wat we moeten doen is alle antwoorden op de vragen van Trivial Pursuit instuderen, heel snel leren lopen en hier en daar wat vals spelen. Winnen, winnen en nog eens winnen!

Een man die verliest, is een man met minder testosteron. Een man met minder testosteron gaat zonder protest mee naar Ikea, krabt nergens en eet geen snottepieten. Discussies voor de televisie houden op te bestaan want Bridget Jones is leuker dan Veronique De Cock. Heb je dan toch even meer zin in voetbal kijken met een pintje in de hand, loop dan gewoon een beetje trager en draai de schakelaar weer om.

meer info via: http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/ookdatnog/091022_mccain_testosteron

De mannen van het nieuws

2009-10-17T17:09:00.000+02:00

de nobele man de heilige heer
de Italiaanse eerste en de ministre alweer
Obama Damiaan of zal ik zeggen Sint
Berlusconi en Mitterand
en dan nog Polanski de vriend van ieder kind
berucht beroemd geprezen gedoemd
gelukkig was er ook nog Gennéz om zich te generen
het zou geen nieuws zijn
een krant barstend van de heren

Het laatste taboe

2009-10-12T11:58:00.003+02:00

Vlaamse meisjes haken tegenwoordig hun gekloste kant aan pikante lingerie. Ze maken porno et aiment ça. Acteurs getuigen in de weekendeditie van de krant over hun burn-out en depressie met evenveel enthousiasme als waarmee ze in de cultuurkrant uitpakken over hun prestatie in Sterren op de dansvloer. Anderen rijden ter promotie van hun nieuwe film dan weer naakt op een fiets door Parijs. (Helaas toont de poster van de film de frivole fietsers langs achter en moet je tot in de bioscoop wachten op hun dingen.) Designhotels plaatsen het toilet in het midden van slaapkamer en je vindt geen glossy reismagazine meer zonder glossy reclame over een instanttablet tegen toeristendiarree. In datzelfde magazine wenst Always alle vrouwen een "happy period".
Kortom, het vijgenblad is passé en de wat losse stoelgang van de hippe wereldreiziger best oké. Seksuele en lichamelijke taboes smelten als sneeuw voor de zon. Daniël Van Steenberghe, Emeritus hoogleraar aan de Katholieke Universiteit van Leuven stootte op het laatste taboe en doorbrak het in zijn nieuwe boek Ademgeur. De Standaard interviewde de man die het " eerste volwaardige boek over ademgeur" schreef. (DS 08/10/09)
We herinneren ons allemaal de wiskundeleraar waarbij je tijdens de lessen vroeg in de ochtend liever niet plaatsnam op de eerste rij. We denken met naar beneden wijzende mondhoeken en opgetrokken neus terug aan die rij-instructeur die een uurtje parkeren omtoverde tot wat aanvoelde als een rit slalom door het containerpark. Die indringende ademgeur kan inderdaad lastig zijn. Maar ook zelf zijn we er als de dood voor om al uitademend bij te dragen aan het vervuilen van de lucht. Wie stond er immers nooit vroeger op dan zijn nieuw lief om snel even de tanden te poetsen? Wie stopte er net voor een mondeling examen nooit snel nog even een kauwgom in de mond? Van Steenberghe heeft gelijk. "Slechte adem of halitose is nog altijd een wereldwijd taboe." (DS 08/10/09)
De hoogleraar wil niet alleen het leven van leerling-chauffeurs en paslverliefde koppels veraangenamen maar spreekt over een "groot sociaal en economisch probleem". (DS 08/10/09)
Dit lijkt overdreven maar stel het je even voor. Een dappere vriend of vriendin ( en dit geval is het echte oprechte vriendschap) licht je in dat je adem stinkt en zegt je dat je er best iets kan aan doen. Je bloost en haast je weg maar bent dankbaar en neemt de tip au sérieux. Koortsachtig ga je op zoek naar een oplossing. Tandpasta met extra munt; het hele assortiment kauwgom; spoelen na elke maaltijd, je probeert het allemaal. En toch. Spreek je nog iemand aan zonder te denken: ik houd best even mijn hand voor mijn mond? Ga je samen lunchen met je chef om nonchalant boven de soep en de patatten je creativiteit tentoon te spreiden? Waarschijnlijk niet. Je wil je baas omverblazen met je ideeën, niet met de geur van de gewokte kip van gisteren en de omelet van vanmiddag.
Daniël Van Steenberghe heeft gelijk. Een slecht ruikende adem hebben, heeft sociale en economsiche gevolgen. Zou het kunnen dat de Lehman Brothers met een slechte adem kampten? Kwamen de cliënten hun leningen niet afbetalen simpelweg omdat de geur in het bankkantoor niet te harden was?

Krantengeur

2009-10-04T19:00:00.001+02:00

Er is een geur van kennis
van opinie van verhaal
er is een geur van willen weten
nieuwsgierigheid
feit mening
allemaal

inkt ijzer stof en oud papier
letters zinnen woorden
hard zacht
nieuws
vertier

er is een geur van lezen
koffie
in de trein
er is een geur van willen weten
hoe het zou kunnen zijn

inkt stof ijzer en oud papier
letters zinnen woorden
van heel ver
van dichtbij
hier

Start !

2009-10-04T18:21:00.003+02:00

Dit is een oefening en een experiment.
Met de regelmaat van een klok zal ik op onregelmatige tijdstippen hier dan ook oefenen en experimenteren.
Niets moet, alles mag.
Dan zal ik al wat volgt maar laten afhangen van de goesting van de dag.
Soms een gedicht -een ode zelfs vandaag- soms een interview, een column of iets cursief.

Voel je welkom om dit proces te volgen en zoek zelf gerust mee naar onderwerpen, genres, stijl en inspiratie.
Vandaag vond ik dit laatste toen ik met mijn neus in de krant zat.
We beginnen er al rijmend aan.